סדנאות אינטראקטיביות במקביל

ورش تفاعليّة متوازية

חדר – 4 – Room

 

מירב בראוטבר פסט”אני חושב על זה ואחר כך שוכח” .

תקציר: הדימויים להכחשת המציאות בתרבות אינם מעטים: שלושת הקופים, דימוי בת היענה, הסיפור על בגדי המלך החדשים, המושג “שתיקה רועמת” – כל אלה  מעידים שהתופעה ידועה.

ביצירות הספרות עומדת סוגיה זו פעמים רבות בחזית היצירה. ברצוני להדגים דרך מסע קצר בין מספר יצירות ספרות את האופן שבו מאירה כל אחת בדרכה נקודות מבט שונות על השאלה איך זה שאדם נורמטיבי רואה ארוע של אלימות, אפלייה, הפרת זכויות או סבל, ובוחר להישאר מן הצד ולשתוק. בשונה ממאמר או שיחה בנושא זה, לספרות יש להציע עיצוב אמנותי של הרעיון, והנגשה מתוחכמת, שנונה, מניפולטיבית באופן חיובי – כזה שגורם להזדהות, מעלה למודעות ומעורר רגשי אשמה וביקורת עצמית שהם הם המולידים את המצפון, שכולנו רוצים.

ميراف براوتبير فيست “أفكّر بهذا ومن ثمّ أنسى”

ملخّص: كثيرة هي صور إنكار الواقع في الثقافة: القردة الثلاثة، صورة النعامة، قصّة ملابس الملك الجديدة، مصطلح “الهدوء الصاخب”- وكلّها تُشير إلى أنّ هذه الظاهرة معروفة.

تقف هذه القضيّة في الكثير من الأحيان في مقدّمة الأعمال الأدبيّة. أودّ أن أوضّح من خلال رحلة قصيرة أنتقل فيها بين عدّة أعمال أدبيّة، كيف يضيء كلّ عمل، بطريقته الخاصّة، وجهة نظر مختلفة تتعلّق بالسؤال “كيف يرى الإنسان العاديّ حادثة عنف، تمييز، انتهاك حقوق أو معاناة، ويختار أن يقف جانبًا وأن يسكت. على عكس المقال أو الحديث حول هذا الموضوع، بإمكان الأدب أن يقدّم تصميمًا فنيًّا للفكرة، وأن يتيح بشكلٍ راقٍ وذكيّ، وتلاعبيّ بطريقة إيجابيّة- أي بطريقة تؤدّي إلى التضامن ورفع الوعي، وتُثير مشاعر الذنب واللوم الذاتيّ، والتي تولّد كلّها الضمير الذي نرغب جميعنا بوجوده.

Ms. Merav Brautbar-Passat

I think about it, and then I forget

There are numerous cultural metaphors for denying reality: The Three Wise Monkeys, an ostrich (burying its head in the sand), the folktale “The Emperor’s New Clothes”, the concept “thundering silence” – all of which attest to a well-known phenomenon. In literary works, this issue is often at the forefront. by taking a short journey between a number of literary works, I seek to demonstrate, how, in its own way, each of these works illuminates different perspectives of the question: What makes a normative person who witnesses an incident of violence, discrimination, rights violation, or suffering, choose to be a bystander, to remain silent? In contrast with an article or discussion on the subject, the literature offers an artistic design of the notion, and sophisticatedly, wittily, and manipulatively (in a positive way) serves it up in a way that evokes identification, brings awareness, and arouses feelings of guilt and self-criticism, which in turn engender conscience, which is what we all seek.